Miedź w architekturze. Niesamowite realizacje z miedzią (TOP 5)

Artykuł sponsorowany

Miedź posiada wyjątkowe właściwości - jest trwała i efektowna. Architekci od wieków chętnie sięgają po ten materiał, nadaje ona budowlom niepowtarzalny charakter i prestiż. Zobacz ciekawe przykłady zastosowania miedzi w budowlach na świecie.

1 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
2 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
3 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
4 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
5 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
6 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
7 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork
8 z 8Miedź w architekturze
Fot. Adam Mork

Wykorzystanie miedzi w architekturze ma bardzo długą historię. Jest to materiał dekoracyjny, szlachetny, a także trwały i niezawodny. Wiele starych budowli posiada kilkusetletnie pokrycia z tego materiału. Współcześnie można ją podziwiać w salach koncertowych, biurowcach, muzeach, uniwersytetach oraz bankach. 

Miedź można łatwo formować, co daje duże możliwości w kształtowaniu różnorodnych i wyjątkowych form architektonicznych. Materiał ten doskonale współgra z innymi materiałami naturalnymi, takimi jak szkło, drewno czy kamień naturalny. Jest też z powodzeniem wykorzystywany do ozdabiania wnętrz. Dzięki rozwojowi nowoczesnych technik wytwarzania miedzi, produkcja wyrobów z tego materiału jest tańsza, a jej wykorzystanie powszechniejsze.

Dowiedz się więcej o zastosowaniach miedzi w budownictwie >>

Miedź stosowana w architekturze, poza normalną gładką powierzchnią, występować może w postaci siatki, blachy perforowanej z otworami o kształtach zaprojektowanych przez architekta, jak i w postaci ażurowych wstęg plecionych wzdłuż i w poprzek. Daje to architektom dodatkowe możliwości zaprojektowania efektownych powierzchni ścian. Architekci potrafią stworzyć prawdziwe cuda z wykorzystaniem tego niepowtarzalnego materiału. Prezentujemy kilka ciekawych przykładów wykorzystania miedzi w architekturze.

Budynek Maersk w Kopenhadze w Danii

Jednym z ciekawych przykładów zastosowania miedzi w architekturze jest budynek Maersk w Kopenhadze w Danii. Zaprojektowany przez C.F. Moller Architects, charakteryzuje się nietypową kratą z miedzianych żeber. Budynek jest niekwestionowanym zwycięzcą 18. Konkursu Miedź w Architekturze zorganizowanym przez European Copper Institute (ECI).

ZOBACZ FILM: Zwycięzcy Konkursu Miedź w Architekturze

Niesamowita wieża - MaerskBuilding - została otwarta w styczniu 2017 r. w obecności JKM Królowej Danii Małgorzaty II, wprowadzając charakterystyczny, prominentny obiekt do panoramy Kopenhagi.

Zamysłem architektów było stworzenie wyróżniającego się, będącego w dialogu z miastem i uniwersytetem. 15-kondygnacyjna wieża wspiera się na szeregu mniejszych budynków, mieszczących wspólne funkcje: trzy audytoria, sale wykładowe, kantyna, laboratorium demonstracyjne, sale konferencyjne i kawiarnię z księgarnią.

Odpowiedź na miejski kontekst jest imponująca, a łagodnie krzywoliniowa forma budynku czyni go smukłym, eleganckim i harmonizującym z otoczeniem. Jego walory przejawiają się także w wyjątkowym operowaniu detalem i w innowacyjnym zastosowaniu delikatnie animowanych miedzianych żeber elewacji, poruszających się w odpowiedzi na ciepło nasłonecznienia.

Elewacja ma formę kraty zawierającej otwory okienne o wysokości kondygnacji, które przełamują dużą skalę budynku. Wysokie na całą kondygnację pasy są wyposażone w ponad 3000 miedzianych żeber. Wybór miedzi jako materiału dla tego prominentnego budynku antycypuje naturalne zmiany koloru, którym będzie on podlegał - poczynając od lśniącego, przechodzącego w ciemnobrązowy, aż do zielonej patyny po wielu latach.

Trzecia część żeber jest ruchomych, umożliwiając ciągłą zmianę charakteru fasady, gdy otwierając się lub zamykając, dostosowują się do położenia słońca względem budynku. Z chwilą uruchomienia każda sekcja dzieli się na dwie części, z których jedna pozostaje nieruchoma a druga przesuwa się przed oknem, zapewniając skuteczną ochronę przed przenikaniem ciepła słonecznego do wnętrza laboratoriów.

Budynek ten jest także jednym z najbardziej energooszczędnych obiektów laboratoryjnych w Danii. Wykorzystano tutaj energię odpadową, przyjazne dla klimatu chłodzenie, wykorzystanie wody deszczowej dla celów sanitarnych i nawadniania oraz zainstalowano 1500 m2 ogniw fotowoltaicznych.

Wraz z wyborem miedzi jako wyjątkowo długowiecznego materiału, który po zakończeniu eksploatacji może być poddany recyklingowi, poprawiają się również parametry środowiskowe budynku.

Studio Red Bull, Berlin, Niemcy

Muzyczne studio Red Bulla to doskonały przykład na wykorzystanie miedzi we wnętrzach i na fasadzie. Architekci z Optimist Design w Los Angeles zaprojektowali rzeźbiarskie w formie studio nagrań umieszczone w berlińskiej elektrowni z lat 1920 -tych. Projekt ten, dzięki zachowaniu industrialnej atmosfery wnętrza elektrowni, jest charakterystyczny dla Berlina. Architekci połączyli dwa światy - tworząc przestrzeń społeczną na zewnątrz i szereg pomieszczeń wewnątrz, określonych wymogami geometrii, dźwięku i technicznymi. Znajdują się tutaj pomieszczenia do tworzenia muzyki, miksowania oraz liczne studia nagrań. Akustyka przy projektowaniu grała pierwsze skrzypce - priorytetem było zapewnienie idealnego dźwięku.

Duży świetlik dachowy wprowadza naturalne światło do wnętrza. Ponad kilometr miedzianych taśm służy połączeniu heterogenicznych kształtów wymaganych przez różne studia nagrań, wprowadzając przy tym głębię i zróżnicowanie do zunifikowanej rzeźbiarskiej formy.

Przez pokrycie ścian miedzią zaakcentowano powiązania między miedzianą infrastrukturą elektrowni ery industrialnej a skojarzeniami Red Bull'a z mocą i energią. Wizualny rytm został stworzony przez ukształtowanie miedzianych pasów w falującą sekwencję, wyobrażającą naturalny przepływ dźwięku i muzyki. Ogromna klatka schodowa przepływa centralnie przez przestrzeń umożliwiając muzykom - literalnie - wspinać się do holu na nowo utworzonej antresoli, zagnieżdżonej na rzeźbie studia nagrań. 

Rewitalizacja elektrowni dla celów studia Red Bull'a jest doskonałą metaforą odrodzenia się Berlina jako stolicy idei. Nieużywane, dawne przestrzenie przemysłowe, które wskutek zmian w technologii stały się przestarzałe, są teraz postindustrialną kanwą dla penetracji muzyki, sztuki i kultury.

Projekt Centrum Kultury Światowej Króla Abdulaziza, Dhahran

Projekt Centrum Kultury Światowej Króla Abdulaziza w Dhahranie, autorstwa norweskiej pracowni architektonicznej Snohetta, pomyślany został jako zespół monolitycznych, obłych głazów, w którym każdy element składowy ma swój charakter i funkcję. 

Elementy poniżej poziomu gruntu - w tym archiwa i muzeum - skupiają się na przeszłości, podczas gdy komponenty na poziomie gruntu są zakotwiczone w teraźniejszości, a Wieża Nauki wyrasta ku przyszłości.

Wielka Sala, położona w samym sercu Centrum, to  miejsce międzynarodowych wystaw czasowych, festiwali oraz imprez. Jest pomyślana jako "okno na świat". Jej gładka, naturalistyczna zewnętrzna forma znajduje wewnątrz odwzorowanie w postaci łagodnie zaokrąglonej miedzianej powłoki, wyznaczającej ogromną, otwartą przestrzeń. Ciągłe wstęgi miedzi są perforowane, aby przepuszczały światło, tworząc ciepłe, nocne niebo pustyni.

Kaplica Suvela, Espoo, Finlandia

Kaplica Suvela to wielofunkcyjny budynek zapewniający zarówno całej społeczności, jak i poszczególnym osobom, przestrzeń do wspólnego wykorzystywania dla różnych potrzeb, niezależnie od ich religijnej przynależności. Została zaprojektowana przez pracownię architektoniczną OOPEAA. Celem projektu było stworzenie budynku posiadającego silną tożsamość, ale też nawiązującego dialog z wielokulturowym kontekstem swojego podmiejskiego otoczenia.

W sytuacji, gdy blisko jedna trzecia mieszkańców ma pochodzenie zagraniczne, Suvela jest jedną z najbardziej wielokulturowych dzielnic w obszarze metropolitalnym Helsinek. Celem przyjętym w projekcie Kaplicy Suvela i przyległego parku było stworzenie budynku, który oferuje mieszkańcom możliwość działania o zróżnicowanym charakterze i spotykania się w funkcjonalnej i dającej się elastycznie adaptować przestrzeni.

Budynek ma konstrukcję hybrydową, zawierającą elementy drewniane jak również betonowe i stalowe. Zarówno na zewnątrz jak i we wnętrzu budynku rozmyślnie użyto materiałów, które są mocne, także pod względem ich wyglądu i dotyku. Zewnętrzna powłoka budynku jest w całości pokryta miedzią, aby podkreślić jedność urozmaiconej bryły budynku. Wybór miedzi na pokrycie zewnętrzne był podyktowany względami ekologicznymi. Jako trwała i przetwarzalna w recyklingu, miedź jest materiałem zrównoważonym, przyjaznym dla środowiska. W wyniku naturalnego starzenia pokrywa się z czasem piękną patyną.

Kaplica Suvela jest jednym z projektów wytypowanych do Europejskiej Nagrody im. Miesa van der Rohe dla Architektury Współczesnej - 2017. Kaplica Suvela otrzymała także brązowy medal w konkursie American Architecture Prize 2016.

Experimentarium - Spiralna klatka schodowa, Kopenhaga, Dania

Nowy budynek Experimentarium w Hellerup, dzielnicy Kopenhagi, daje odwiedzającym doświadczenie całkowicie nowej oprawy architektonicznej, skupiającej uwagę na nauce i technice - od obrazowania dynamiki płynów na fasadach po spektakularną, spiralną klatkę schodową - "Helix", lśniącą ikonę, która wita odwiedzających przechodzących przez główne wejście. 

Centrum nauki Experimentarium w Kopenhadze potrzebowało większej przestrzeni, aby swoją działalność uczynić bardziej widoczną w przestrzeni publicznej. Obiekt należało jednak zmieścić w powierzchni zabudowy istniejącego budynku, byłego zakładu butelkowania, co oznacza, że jedyną możliwością rozbudowy było budowanie w górę i do wewnątrz.

Całkowicie przeorganizowano budynek przez wprowadzenie nowych funkcji pomiędzy już istniejące, dodanie nowych pięter i poprzeczne przecięcie budynku w dwóch miejscach w celu wstawienia atriów z przyciągającymi wzrok, rzeźbiarskimi klatkami schodowymi. Następnie pozwolono funkcjom wyłamywać się z istniejącej struktury przez ułożenie na ceglanej, spokojnej i stabilnej podstawie starego budynku szeregu pokrytych aluminium prostopadłościennych brył. Tworzą one dynamiczną kompozycję, odzwierciedlającą funkcję Experimentarium i różnorodność oferowanych doświadczeń.

Pokryta miedzią klatka schodowa Helix wije się spiralą poprzez budynek prowadząc odwiedzających na cztery piętra wypełnione nowymi wrażeniami. Koncepcja tej klatki powstała podczas warsztatów z Jakobem Bohrem, profesorem instytutu DTU Nanotech, jako abstrakcyjna wersja helisy DNA. Do budowy stumetrowej długości klatki schodowej zużyto 160 ton stali, a do jej pokrycia 10 ton miedzi.

(Zdjęcia: Adam Mork)

ZOBACZ WIĘCEJ CIEKAWYCH PRZYKŁADÓW WYKORZYSTANIA MIEDZI W ARCHITEKTURZE >>

    Więcej o: