Wieści z budowy: Centrum Dialogu Przełomy w Szczecinie

Centrum Dialogu „Przełomy” to multimedialne muzeum historyczne wojennego i powojennego Szczecina i Pomorza Zachodniego, dział Muzeum Narodowego w Szczecinie. Zorganizowany przez SARP Szczecin konkurs na siedzibę dla nowej gałęzi muzeum miał miejsce w 2009 roku. Pracownia KWK Promes Roberta Koniecznego jako jedyna zaproponowała budynek częściowo schowany pod ziemią. Ich głównym zamiarem nie było serwowanie użytkownikom doświadczenia schodzenia pod ziemię, ale robienie jak najmniejszej konkurencji dla budynku filharmonii (ukończenie budowy w 2014) obok i maksymalizacja powierzchni placu publicznego. Będący jednocześnie budynkiem i placem obiekt jest też syntezą historii miejsca. Takie podejście spodobało się sędziom, którzy wybrali właśnie ten projekt do realizacji.

Pomyśleliśmy, że skoro przy placu będzie nowa filharmonia, której budynek ma być nową ikoną miasta, zaprojektujemy coś, co będzie się wyróżniało, ale jednocześnie nie będzie z nią rywalizowało, tylko będzie tłem dla filharmonii. (...) Kiedyś tu był kwartał miejski, potem plac. Wymyśliliśmy więc hybrydę, która jest i jednym, i drugim - mówił o projekcie Robert Konieczny.

Budowa pawilonu wystawowego Centrum Dialogu „Przełomy” rozpoczęła się w 2012 roku. Generalnym wykonawcą budynku jest firma SKANSKA. Za wyłoniony w ramach konkursu projekt ekspozycji stałej wewnątrz muzeum odpowiedzialne jest szczecińskie Biuro Projektowo-Inżynierskie Redan. Otwarcie budynku wraz z ekspozycją stałą przewidziane jest na sierpień 2014.

Do pawilonu Przełomów  będzie można dostać się z dwóch stron. Wejście od ulicy znajduje się w jedynym narożniku - najwyższej części budynku. Drugie wejście - od strony wznoszącego się placu - dachu pawilonu, zaznaczone jest prostym wcięciem w płynnie ukształtowanej bryle. Powstałe w wyniku wypiętrzenia powierzchni placu, a następnie wycięcia w nim drogi do wejścia, różnice poziomów zabezpieczone są wypełnionymi szkłem barierkami o konstrukcji stalowej. Obrotowe fragmenty ścian od strony narożnika w razie potrzeby „na gładko” zamykają bryłę budynku, czyniąc ją przy okazji nieprzeniknioną i jednorodną całością, lub (jak kto woli) monolitem.

Poza zrealizowanymi generalnymi założeniami w oczy rzuca się precyzyjna koordynacja i zgranie podziałów okładzin nawierzchni placu-budynku z otaczającym go chodnikiem oraz podziałami kompozytowych płyt elewacyjnych. Ta dyscyplina ciągłości linii łączenia okładzin ma kontynuować się w podłogach, ścianach, podziałach stolarki oraz sufitach wewnątrz pawilonu.