LIncoln Logs - architektura w miniaturze. Kultowe klocki wymyślił syn Franka Lloyda Wrighta

Pomysłodawcą Lincoln Logs był John Lloyd Wright – drugi syn legendarnego architekta Franka Lloyda Wrighta. Urodzony w 1892 roku John długo nie chciał być architektem (sławny ojciec zostawił rodzinę gdy John miał 9 lat).  Podróżował, sprzedawał plakaty, pracował w pralni chemicznej. Ze swojego talentu zdał sobie sprawę ok. 1910 roku, gdy zaczął szkicować bungalowy dla Pacific Building Company. Otrzymał pierwsze zlecenia projektowe. Marzeniem Johna był wyjazd do Wiednia. Chciał szkolić się u Otto Wagnera - architekta secesji wiedeńskiej, w zamian za pokój i wyżywienie.

John napisał list do ojca, prosząc go o pieniądze na bilet do Wiednia. Frank zaproponował synowi, że sam będzie go uczył. W 1913 roku Frank wyjechał z Chicago do Wisconsin, umieścił Johna na czele swojego biura w Chicago. John m.in. nadzorował budowę Midway Gardens w Chicago. W 1916 roku John wraz z ojcem wyjechali do Japonii, aby nadzorować budowę hotelu Imperial w Tokio. Tam ponownie doszło między panami do scysji (prawdopodobnie chodziło o wynagrodzenie Johna). Ostatecznie John zerwał wszystkie kontakty z ojcem.

Lincoln Logs: klocki, które uczą

Hotel Imperial wykorzystywał modułową, elastyczną strukturę, która – jak się później okazało – przetrwała wielkie trzęsienie ziemi w regionie Kantō w 1923 roku. System wzajemnie zazębiających się elementów konstrukcyjnych, pozwalających budynkowi „pracować” zainspirował Johna, który postanowił stworzyć.... drewniane klocki w wycięciami, które stabilnie łączyły się pod kątem prostym. Zestaw takich klocków mógł w prosty sposób tłumaczyć dzieciom podstawowe zasady konstrukcji zrębowej. Swoje klocki postanowił nazwać Lincoln Logs - nawiązując do chaty z bali, w której dzieciństwo spędził Abraham Lincoln.

Po powrocie do Chicago John Lloyd Wright zaczął udoskonalać swój projekt. W 1918 roku, wykorzystując wszystkie swoje fundusze założył firmę Red Square Toy Company (nazwaną na cześć słynnego symbolu ojca). Otrzymał patent 31 sierpnia 1920 roku. Klocki Lincoln Logs były miniaturowymi kłodami, o średnicy ok. 1,5 cm, nacięciami. Aby stworzyć "budynek", należało układać je pod kątem 90. stopni. Początkowo powstały dwa zestawy - Chata Wuja Toma i Chata Abrahama Lincolna. Zabawki pierwotnie wykonywane były z czerwonego drewna, o różnych kolorach elementów dachowych (w latach 70. firma wprowadziła zestawy wykonane w całości z tworzywa sztucznego, ale wkrótce powróciła do prawdziwego drewna). Kolejne zestawy były coraz bardziej rozbudowane. Obejmowały m.in zwierzęta i postacie ludzkie. Klocki szybko stały się hitem. 

Wielu architektów wspomina Lincoln Logs jako swoje pierwsze doświadczenie projektowe. W przeciwieństwie do rysunku, który jest reprezentacją, czy cyfrowego modelu 3D, który jest symulacją, konstrukcja z drewnianych bali jest bezpośrednia i fizyczna. Grawitacja działa naprawdę. Błąd konstrukcyjny skutkuje zawaleniem modelu.

W 1999 roku klocki Lincoln Logs zostały członkiem National Toy Hall of Fame. To amerykańska instytucja założona w 1998 roku (mieszcząca się w The Strong National Museum of Play w Rochester), honorująca kultowe amerykańskie zabawki i gry cieszące się długoletnią popularnością. Wyróżniane produkty muszą cechować się innowacyjnością, rozpoznawalnością oraz wpływem na kreatywną zabawę pokoleń.

Od 2014 roku klocki Lincoln Logs produkowane były przez K'NEX Industries Inc. Pod koniec 2017 roku K'NEX został wykupiony przez Basic Fun, Inc. z Florydy. Pride Manufacturing, z Burnham, Maine, produkuje Lincoln Logs dla Basic Fun, a prawa do nazwy są własnością Hasbro. 

Klocki jako demokratyczne laboratorium architektury

Architektura zawsze potrzebowała modeli. Od makiet renesansowych po współczesne prototypy drukowane w 3D – miniatura pozwala testować idee bez ryzyka. Lincoln Logs oferują coś jeszcze: dostępność. Nie są narzędziem elitarnym, lecz powszechnym.

W tym sensie stanowią demokratyczne laboratorium architektury. Uczą, że budowanie to proces iteracyjny, że forma wynika z systemu, a konstrukcja jest podstawą ekspresji. Można powiedzieć, że to jedna z najprostszych, a zarazem najbardziej konsekwentnych lekcji architektury.