Modlitwa w Pampelunie

Niewielki kościół stanął w centrum Pampeluny, miasta w północnej Hiszpanii. Świątynia z zewnątrz wygląda na niedostępną, monolityczną kubaturę, dopiero po wejściu przed dwie boczne bramy odkrywa swoją prawdziwą naturę.

Obie bramy prowadzą na wewnętrzny dziedziniec pod gołym niebem, który oddziela kościół od części parafialnej. Wysokie muru odcinają go od ulicy i ujednolicają całą bryłę świątyni.

W budowli królują dwa materiały: surowy beton oraz szlachetny alabaster. Betonowe ściany są zarówno na fasadzie, jak i we wnętrzach. Jednak przypominają bardziej drewno, bo ich powierzchnie zdobią odciśnięte pionowo deski szalunku. Rytm tych odcisków przeplata się z drewnianymi pionowymi żaluzjami okien i drzwi całego kompleksu. Alabaster zaś pokrywa całą ścianę tylną kościoła, przez którą sączy się delikatne światło z dziedzińca do wnętrza świątyni.

W surowej nawie kościelnej nic nie rozprasza uwagi wiernych od nabożeństwa. Nie ma żadnych okien. Światło wpada nie tylko z alabastrowej ściany, ale i z świetlika dachowego umieszczonego nad ołtarzem.

Cześć parafialna składa się z trzech poziomów, dwa dolne zajmują biura kancelarii, salki katechetyczne, wielofunkcyjna sala dla parafian. Natomiast ostatnie piętro mieści dwa mieszkania dla księży i pokój gościnny. Takie rozplanowanie wydaje się właściwe, mieszkańcom plebani nic nie zakłóca spokoju, od dziedzińca mieszkania oddziela wysoka ściana, za którą skrywa się długi taras.

Minimalistyczna świątynia w kiepskim wydaniu mogłaby sprawiać smutne i przygnębiające wrażenie, ale w San Jorge zaowocowała spokojną, medytacyjną przestrzenią. Dziedziniec to rodzaj buforu, gdzie zostawia się doczesne myśli i kłopoty, wchodząc już do właściwej świątyni można skupić się na modlitwie i wyciszeniu.

Zdjęcia dzięki uprzjemości fotografa Pedro Pegenaute - www.pedropegenaute.es