Bardzo długi dom pod Poznaniem

Budynek znajduje się w jednej z podpoznańskich wsi, która powoli zatraca swój historyczny, wiejski charakter poddając się współczesnej, chaotycznej urbanizacji i intensywnej zabudowie. Do szarego domu wprowadziło się młode małżeństwo, które chciało odpocząć od wielkomiejskiego, szybkiego stylu życia.

Projekt domu był wyzwaniem dla architektów, ponieważ inwestor zakupił nietypową, bardzo wąską i długą działkę co już od początku narzucało architektom pewne ograniczenia. Wykluczone było na przykład postawienie domu w układzie szerokiego frontu.

Architekci oraz inwestor byli zgodni co do wyglądu domu. Miał być nowoczesny i minimalistyczny oraz dobrze wpisać się w krajobraz podmiejskiej wsi. Dzięki wspólnej wizji udało się zaprojektować dom "wagon" (tam swoje dzieło określili sami architekci).

Budynek charakteryzuje się czystym i jednoznacznym układem funkcjonalnym. Podzielony jest od frontu na część gospodarczą, dalej część dzienną i na końcu część prywatną. Wszystkie strefy połączono jednym głównym korytarzem.

Bryła budynku swym kształtem przypomina typową stodołę z dwuspadowym i symetrycznym dachem, bez okapów i zbędnych detali. Dom z powodu rozmiarów działki został maksymalnie wydłużony. Chcąc dostarczyć do jego wnętrza jak największą ilość światła architekci postanowili "przełamać" budynek w połowie kierując strefę dzienną w stronę południa. W miejscu złamania powstał także zadaszony taras.

Minimalizm króluje również we wnętrzach. Wszystkie pomieszczenia wykonano z tych samych materiałów: posadzkę stanowi przemysłowa, dębowa mozaika, a w większości białe ściany częściowo pokryto betonowymi płytami.