Pawilon Czterech Kopuł z nowym zadaszeniem nad dziedzińcem. Jak wyszło? [ZDJĘCIA]

Pawilon Czterech Kopuł powstał na początku XX wieku w sąsiedztwie wrocławskiej Hali Stulecia. Choć dużo mniejszy - od dawna ceniony jest za ciekawą formę zaprojektowaną przez Hansa Poelziga.

Zaprojektowany został jako pawilon wystawowy. W ostatnich latach pełnił jednak funkcję zaplecza dla Wytwórni Filmów Fabularnych. Dopiero w roku 2009 obiekt stał się własnością Muzeum Narodowego we Wrocławiu, które postanowiło przywrócić budynkowi dawny blask.

Pracę trzeba było rozpocząć od wyburzeń elementów, które powstały z biegiem lat jako dzielące przestrzeń pawilonu na mniejsze pomieszczenia. Wykonano też kompleksowy remont ścian oraz pokrycia dachowego. W miejscach, gdzie nadwątlona z biegiem czasu konstrukcja wymagała interwencji zostało też przeprowadzone jej wzmocnienie za pomocą taśm z włókna węglowego. Wymieniona została też stolarka okienna i świetliki dachowe. Udało się też tak rozplanować wszelkie instalacje aby na dachu nie znalazły się żadne urządzenia związane z klimatyzacją czy wentylacją. Za projekt rewitalizacji odpowiada warszawska pracownia BEMM ARCHITEKCI.

Oprócz prac związanych z konserwacją przewidziano także zadaszenie wewnętrznego dziedzińca, który teraz pełni funkcję dodatkowej przestrzeni wystawowej. Takie rozwiązanie z pewnością pozwoli na zwiększenie powierzchni ekspozycyjnej, ale jego forma budzi już spory. Dla wielu osób jest zbyt ciężka a plątanina konstrukcji zbyt dominuje i odwraca uwagę od historycznych ścian pawilonu. Niektórzy obawiają się też, że tak duże powierzchnie szklane mogą utrudniać odbiór dzieł prezentowanych we wnętrzach i trochę złośliwie nowy dach porównują do szklarni.

Pawilon ma dwie różne przestrzenie ekspozycyjne. Amfiladowy układ pomieszczeń przedzielony kopułami, który w czasach przedwojennych był wykorzystywany do celów wystawienniczych, oraz olbrzymią przestrzeń dziedzińca - podkreśla dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu Piotr Oszczanowski.

Zadaszenie pawilonu Czterech Kopuł we Wrocławiu i Wielkiego Dziedzińca Królowej Elżbiety II w British Muzeum - fot. fot. Piotr Krajewski http://pkrajewski.pl / Gertjan R. (wikimedia, CC BY-SA 3.0)

Podobne rozwiązania znane są już w architekturze. Chyba najbardziej znamienitym przykładem formy szklanego zadaszenia jest powstała w 2009 konstrukcja zaprojektowana przez Normana Fostera przekrywająca przestrzeń Wielkiego Dziedzińca Królowej Elżbiety II w British Muzeum. Polska realizacja ewidentnie odznacza się dużo mniejszą finezją i w porównaniu do swojego brytyjskiego pierwowzoru sprawia wrażenie mniej wysmakowanej.

Podzielcie się swoją opinią na ten temat i zagłosujcie w sondzie pod artykułem.

ZOBACZ ZDJĘCIA>>>

Więcej zdjęć architektury na stronie fotografa: http://pkrajewski.pl