Dom z Polaną. Najnowszy projekt 77Studio Architektury

Dom z Polaną zaprojektowała warszawska pracownia 77Studio Architektury. Budynek nie tylko szanuje kontekst miejsca, ale też subtelnie podkreśla jego wyjątkowość. Tak jakby formę domu nakreśliła sama natura. 

Skryta w gęstym, sosnowym lesie willa wydaje się droczyć z obserwatorem. Poprzez ceglano-szklany kamuflaż, tworzy zaskakująco naturalne miraże. Swoją obecność zdradza dopiero z bliska, gdy wzrok zaczyna oddzielać architekturę od lasu. Spośród wysokich drzew wyłania się dom, a wraz z nim odsłania się jasna polana.

Teatr światła i cienia

Początkowo działka, na której miał stanąć dom, wydawała się niepozorna. Niewielki teren z budynkiem przeznaczonym do rozbiórki, gęsto otoczony drzewami, sprawiał raczej ponure wrażenie. – Od razu zaczęliśmy szukać rozwiązań, które pozwoliłyby zrekompensować niedobór światła – wspomina arch. Paweł Naduk, właściciel pracowni.

Sytuacja zmieniła się po rozebraniu wcześniejszej zabudowy. Dopiero wtedy w pełni ujawnił się potencjał miejsca. – Naszym oczom ukazał się wyjątkowy widok. Strzeliste sosny tworzyły naturalny pierścień wokół niemal teatralnie doświetlonej polany. To ta świetlista przestrzeń stała się punktem wyjścia dla naszego projektu – mówi architekt.

Wzdłuż obrysu polany poprowadzono półkolistą ścianę domu z dużymi przeszkleniami. Dzięki temu elewacja stała się ogromnym oknem otwierającym wnętrza na las. Realizacja tej koncepcji wymagała zastosowania giętego szkła oraz drzwi przesuwnych poruszających się po łuku. Do miękkiej linii budynku dopasowano także układ pomieszczeń, tak aby światło słoneczne docierało do wszystkich części domu i zmieniało się w nich wraz z porą dnia. W otoczeniu gęstego lasu miało to szczególne znaczenie.

Ogród przedłużeniem domu

Naturalnym przedłużeniem domu jest ogród. Powstał na polanie objętej ramionami budynku, tworząc półprywatny dziedziniec przeznaczony do wypoczynku. W ciągu dnia przez korony drzew przenikają tu promienie słońca, a ruch cieni powoli przesuwa się po elewacji i tarasie. W tej przestrzeni rozgrywa się subtelny teatr światła i cienia, w którym architektura i krajobraz nieustannie się przenikają.

W centrum ogrodu zaprojektowano palenisko. Po zmroku światło ognia przejmuje rolę słońca – płomienie rozświetlają polanę, a przez przeszkloną ścianę wprowadzają do wnętrz ciepłe refleksy światła.

Wokół miejsca na ognisko powstał taras z jesionowych desek ułożonych promieniście. Ten sam układ powtarza się w dębowej podłodze we wnętrzu, dzięki czemu granica między domem a ogrodem niemal się zaciera – jakby budynek był naturalnym przedłużeniem leśnej polany.

Cegła jak kora sosny

Odniesienia do natury widać także w formie i kolorystyce domu. Od strony dziedzińca bryła przypomina częściowo wydrążony pień drzewa – z zewnątrz ciemny i zamknięty, w środku jaśniejszy, otwierający się na światło. Włókno-cementowe panele i blacha w kolorze grafitowym tworzą surową okrywę, która kontrastuje z jasną przestrzenią ogrodu i wnętrz.

Od frontu dom jest bardziej powściągliwy. Prostą bryłę obłożono ręcznie formowaną cegłą w ciepłym, brunatnym odcieniu. Jej kolor i faktura przywołują skojarzenia z korą sosen, dzięki czemu budynek naturalnie wtapia się w leśne otoczenie.

Ceglana elewacja tworzy też rodzaj ochronnej, zewnętrznej skorupy. W niektórych miejscach staje się ażurowa, aby filtrować światło i widoki, prowadząc subtelną grę pomiędzy ogrodem a lasem. Za jedną z takich ścian ukryto loggię – spokojne, zaciszne miejsce do odpoczynku.

Dom zaprojektowano także z myślą o środowisku. Posiada zielone dachy, a zachowany na działce naturalny układ drzew i krzewów dodatkowo wzmacnia jego symbiozę z przyrodą. Wyposażono go również w system automatyki budynkowej, który podnosi komfort użytkowania.