Japoński architekt Riken Yamamoto z nagrodą Pritzkera. "Wspólnota to dzielenie się przestrzenią"

Riken Yamamoto urodził się  w Pekinie, a po II wojnie światowej przeniósł się do Japonii. W 1968 roku ukończył Uniwersytet Nihon, Wydział Architektury, Kolegium Nauk i Technologii. W 1971 roku otrzymał tytuł magistra architektury na Uniwersytecie Sztuki w Tokyo University of the Arts, Wydział Architektury. W 1973 roku założył swoją pracownię Riken Yamamoto & Field Shop.

Rinken Yamoamoto: architektura tła

Yamamoto znany jest z ustanawiania „pokrewieństwa między sferą publiczną i prywatną” oraz tworzenia „architektury jako tła i pierwszego planu dla codziennego życia”. W uzasadnieniu werdyktu można przeczytać, że japoński architekt: " (…)definiuje wspólnotę jako „poczucie dzielenia się jedną przestrzenią” (…), z wrażliwością łączy kultury, historie i wielopokoleniowe społeczności, dostosowując międzynarodowe wpływy i modernistyczną architekturę do potrzeb przyszłości, umożliwiając rozkwit życia. (…) Jego architektura jasno wyraża jego przekonania poprzez modułową konstrukcję i prostotę formy.”

Rinken Yamoamoto: najważniejsze realizacje

Kluczem do zrozumienia jego architektury jest otwartość, a istotnym elementem w jego pracach są przejrzystość w formie i materiale. Według Yamamoto wszystkie budynki muszą umożliwiać przejście przez jego teren, spajając sąsiednie działki i jednocząc sąsiadów. Jego realizacje można znaleźć w całej Japonii, Chinach, Korei i Szwajcarii. Do najważniejszych należą willa Yamakawa w Nagano (1977), dom GAZEBO w Jokohamie (1986), kompleks mieszkalny Hotakubo w Kumamoto (1991), Uniwersytet Prefektury Saitama w Koshigaya (1999) i remiza w Hiroshima - Nishi (2000).

Po trzęsieniu ziemi i tsunami, które nawiedziły Japonię w 2011 roku, architekt powołał do życia Local Area Republic Labo – placówkę aktywizującą lokalną społeczność przez projektowanie i design. Local Area Republic Labo od 2018 roku przyznaje własną nagrodę młodym, odważnym architektom.

Nagroda Pritzkera

Nagroda Pritzkera, zwana powszechnie architektonicznym Noblem, przyznawana jest od 1979 roku, wyłącznie żyjącym architektom, za całokształt realizacji, które stanowią połączenie talentu, wizji i zaangażowania, które poprzez architekturę, wniosły znaczący wkład w rozwój ludzkości. Wśród dotychczasowych laureatów są między innymi Oscar Niemeyer (1988), Frank Gehry (1989), Tadao Ando (1995), Renzo Piano (1998), Norman Foster (1999), Rem Koolhaas (2000), Jacques Herzog i Pierre de Meuron (2001), Zaha Hadid (pierwsza nagrodzona kobieta, 2004), Jean Nouvel (2008), Peter Zumthor (2009), Francis Kéré (2022) i David Chipperfield (2023).