Słoń na Śnieżniku. Pamiątka po nieistniejącym schronisku

Pierwsze schronisko na Śnieżniku wybudowano w 1871 roku na zlecenie Marianny Orańskiej. Dziś to schronisko PTTK „Na Śnieżniku”. W 1912 roku po stronie czeskiej (wówczas austro-węgierskiej) powstał nowy dom o nazwie Fürst Johann Liechtenstein Schutzhaus. Po przerwie spowodowanej I wojną, schronisko wznowiło działalność w 1919 roku już w zmienionych warunkach politycznych. Dla Czechów od tej pory była to Liechtensteinowa Chata.

Liechtensteinowa Chata: drewniane schronisko na Śnieżniku

Schronisko było drewniane i podpiwniczone. Mogło w nim przenocować 60-70 osób. Na parterze były dwie małe jadalnie, kuchnia z rożnem, mieszkanie gospodarza i suszarnia, na pierwszym piętrze 11 pokoi, a na poddaszu sypialnie zbiorowe. Obok stanęła murowana stajnia (w trakcie budowy służąca jako mieszkanie dla robotników). Wodę do schroniska dostarczał wodociąg z odległego o 200 metrów źródła Morawy. Dom był ogrzewany piecami kaflowymi.

Liechtensteinowa Chata: jak słoń stał się symbolem artystów

Po I wojnie światowej Liechtensteinowa Chata była miejscem spotkań niemieckiej bohemy artystycznej. Był wśród nich Kurt Hallegger, członek grupy Praska Secesja, która działała na rzecz zbliżenia kulturalnego Czechów i Niemców. Początkowo artyści poeci spotykali się na szczycie Jesztedu (czeski Ještěd). Od nazwy szczytu nazwali swoją grupę Jescher. Podobno lubili śpiewać piosenkę „In Jeschental da blüht der Flieder” (tłum. W Jeschental kwitną bzy). Z czasem któryś z nich zauważył, że kichanie słonia brzmi "ješ" czyli „jesz”. Powiązano dźwięk z nazwą grupy i zwierzęciem i tak oto słoń stał się ich symbolem.

Liechtensteinowa Chata: słoń Amei

W 1932 roku Grupa Jescher świętowała 10-lecie powstania, a schronisko księcia Liechtensteina 20-lecie działalności. Wtedy to artyści ustawili przed schroniskiem rzeźbę słonia. Została zaprojektowana przez Amei Halleggerovą, żonę Kurta. Granitowy posąg wykonała firma kamieniarska Förster ze Złotej Góry (Zlatá Horá).

Liechtensteinowa Chata z powodu złego stanu technicznego została zamknięta w 1968 roku. W 1971 roku budynek zburzono. Po budowli pozostały jedynie resztki murów i ów kamienny słoń.