Nowe Muzeum Lascaux - oprawa dla prehistorycznych malowideł

Po tym jak w 1940 roku odkryto naścienne malowidła w jaskiniach Lascaux, do niewielkiej miejscowości Montignac we Francji zaczęły napływać tłumy turystów. Fotografie przedstawiające dzieła paleolitycznych myśliwych - artystów znalazły się w każdym podręczniku historii. Odwiedzający chcieli zobaczyć na własne oczy rysunki, które przetrwały w skalnych zagłębieniach przez 20 tys. lat. Gdy okazało się, że malowidła wystawione na ekspozycję światła i narażone na kontakt z dwutlenkiem węgla zaczęły niszczeć, zdecydowano o zamknięciu Lascaux oraz starannie zabezpieczono rysunki. Od 1983 roku niebywałe znalezisko archeologiczne można obejrzeć tylko w formie kopii —  oryginalne jaskinie zostały zabezpieczone, by ocalić prehistoryczną galerię. Od niedawna można je oglądać, odwiedzając nowoczesne, narracyjne muzeum.

Nowe Muzeum Lascaux — architektoniczna ścieżka zwiedzania

Architekci ze Snohetty we współpracy z pracownią SRA Architects scenografem Cassonem Mannem i grupą archeologów opracowali nowoczesne muzeum, które opowiada o historii związanej z powstaniem naściennych rysunków. Bryła budynku została wpisana w pagórkowaty teren Akwitanii w taki sposób, że sama przypomina kolejną jaskinię. Nieregularną formę wkomponowano w tektonikę zbocza, przez co stanowi ona integralną część krajobrazu.

Architekci stworzyli przestrzeń wpasowaną w łagodny krajobraz poszatkowany pasami pól uprawnych i połaciami lasów. Zaprojektowali surową, nieregularną bryłę. Poziome pasma betonu i kamienia wyglądają niczym ukształtowane przez wiatr i wodę półki skalne. Patrząc na budynek z lotu ptaka w zasadzie nie wiadomo, gdzie się on kończy, a gdzie zaczyna. Przez całą rozpiętość dachu ciągną się schody. Wejście do muzeum wygląda niczym przeszklona jaskinia, utworzona pomiędzy kamiennymi pasmami biegnącymi zgodnie z ukształtowaniem pofałdowanego terenu.

Sposób ukształtowania bryły jest powiązany z projektem ekspozycji. Architektura wyznacza trasę zwiedzania i kształtuje nasze doświadczenie. Wchodzimy do muzeum przez przeszklone lobby, po czym wjeżdżamy na poziom dachu, z którego roztacza się widok na okolicę doliny Vézère i miasteczko Montignac. Stamtąd, niczym chłopcy, którzy bawiąc się w okolicach Lascaux w 1940 roku odnaleźli malowidła, jesteśmy prowadzeni przez kolejne sale wprowadzające w tematykę wyjątkowego znaleziska do prehistorycznej galerii obrazów.

Wystawę zaprojektowano według narracyjnego modelu - kolejne sale i eksponaty rozwijają historię aż do punktu kulminacyjnego, znajdującego się na końcu ścieżki — gdzie czekają repliki malowideł. W jaskiniach temperatura spada do 16 stopni C, cichną dźwięki, a odwiedzający pozostaje sam na sam z kopiami malowideł.

ZOBACZ ZDJĘCIA >>>