Filharmonia w centrum Płocka. Nowa sala koncetrowa projektu plus3-architekci

Nowa filharmonia, razem z sąsiadującym teatrem, stworzy symboliczną „bramę miasta” - punkt, w którym kultura wychodzi poza mury budynku i przenika do przestrzeni publicznej. To właśnie tutaj ma się zacząć się nowy, otwarty na ludzi, emocje i doświadczenia, fragment Płocka.

Szukając wspólnego rytmu

Budynek płockiej filharmonii stanie przy Nowym Rynku, w bezpośrednim sąsiedztwie Teatru Dramatycznego. Kluczowa jest jego relacja nie tylko z teatrem, lecz także z otaczającymi kamienicami i osią ulicy Tumskiej. Ta część miasta od lat tworzy własną, rozpoznawalną kompozycję. Nowa bryła dołącza do niej jako kolejny aktor przedstawienia, w którym na nowo układają się relacje. 

Cofnięcie bryły filharmonii wobec ważnej osi komunikacyjnej miasta - alei Jachowicza, dało oddech w postaci nowego, miejskiego placu. Przestrzeń ta służyć ma wspólnym działaniom obu instytucji: letnim wernisażom, happeningom czy paradom teatrów ulicznych. Ten układ porządkuje Nowy Rynek i zaprasza do spaceru prowadzącego w stronę Wisły.

Rozedrgana fasada 

Fasada nowej filharmonii nie próbuje zdominować przestrzeni. Jej jasne, pionowe linie i gładkie tafle szkła przyjmują falującą formę, przypominającą zapis dźwięku zatrzymany w architekturze. W zależności od pory dnia bryła zmienia swój charakter, reagując na światło. - To gra na emocjach przechodniów, niczym tajemnicza harfistka- zauważa Katarzyna Głażewska, współtwórczyni warszawskiej pracowni plus3-architekci. 

Od strony placu elewacja - przypominająca kurtynę rozpostartą między dwoma wejściami - lekko unosi się w stronę teatru. Ten gest podkreśla otwartość budynku, zaproszenie i gotowość do spotkania.

- Podążając wzrokiem wzdłuż miękko prowadzonej fasady, można zauważyć, że przy jej krańcu spokojna linia przechodzi w bardziej wyrazistą, jakby materiał na moment uniósł się, zatrzymany w ruchu -  opisuje architektka. To nieruchome poruszenie sygnalizuje przejście z miasta, pełnego twardych, surowych materiałów, takich jak beton, kamień i stal do zdominowanej przez miękką akustykę, strefy przepełnionej naturą. 

Park światłocieni

Południowy plac działa jak pauza w miejskim rytmie. Płynnie łączy się z nowym parkiem - miejscem odpoczynku i plenerowych wydarzeń. Latem drzewa dają cień i chłód, zimą wprowadzają kojącą ciszę, tłumiąc dźwięki miasta. Fasada filharmonii subtelnie wycofuje się na drugi plan, pozwalając naturze grać pierwsze skrzypce. 

- Przed koncertem można tu usiąść na trawie albo drewnianych ławkach. W słoneczne dni to naturalne miejsce spotkań i wytchnienia przy oczku wodnym, także dla rodzin - mówi Katarzyna Głażewska. Parkowe ścieżki wyznaczają niespieszny rytm spaceru, prowadząc aż do filharmonii.

Przestrzeń dla dźwięku

Do budynku jako gość można wejść z dwóch stron: od parku albo głównej alei Jachowicza. Niezależnie od wybranej drogi, przekroczenie symbolicznej bramy przynosi odczuwalną zmianę - miasto zostaje w tyle, gwar stopniowo cichnie.

Koncertowe foyer to w zamyśle architektów miejski salon - z dużą ilością światła wpadającego do środka przez olbrzymie okna, przestrzeń spotkań i wystaw dla całej płockiej społeczności. Wnętrza poddano adaptacji akustycznej, sufity i ściany łagodnie rozpraszają dźwięki. Dyryguje barwna gra światłocieni. Budynek ożywa.

Dwie sale koncertowe dostarczą odmiennych doświadczeń muzycznych. Mniejsza, kameralna, to elastyczna przestrzeń dla koncertów, spektakli i artystycznych performance’ów. Główna jest sercem budynku, podporządkowanym dźwiękowi, symfoniom i utworom, które wypełnią ją od pierwszego do ostatniego rzędu.

Filharmonia według projektu plus3-architekci to przemyślana sekwencja wrażeń. Przestrzeń wokół budynku ma nastroić zmysły słuchacza. Zaintrygowany wkracza w tętniący życiem plac, by po chwili odnaleźć spokój w zieleni parku. W foyer wycisza się - to ostatni etap przygotowań, w których architektura pełni w rolę impresaria. Kiedy gasną światła, przestrzeń milknie, ustępując miejsca temu, co najważniejsze: muzyce!