Adaptacja zabytku według bureau SLA

Leerdam to niewielka miejscowość w zachodniej Holandii. Nie bez powodu jest ona nazywana Szklanym Miastem. Począwszy od XVIII wieku jest to bowiem znany ośrodek przemysłu szklarskiego, znany z designerskiej linii szkła Royal Leerdam Crystal, Narodowego Muzeum Szklarstwa i Centrum Szkła, w którym odwiedzający mogą na żywo obserwować pracę mistrzów tego kruchego rzemiosła.

Narodowe Muzeum Szklarstwa to instytucja powołana do życia w 1953. Służy jako holenderski skarbiec, laboratorium i centrum wiedzy na temat wytwarzania szkła. Do niedawna jego siedzibą były dwie, stojące obok siebie, zabytkowe wille, w których mieszkali dyrektorzy Huty Szkła Leerdam. Niestety, oferowana przez takie rozwiązanie forma wystawiennicza, obarczona była szeregiem wad. Goście podziwiali eksponaty zgromadzone w niewielkich, ciasnych pokojach, co utrudniało przedstawienie tematycznego kontinuum wystaw. Ponadto były one rozlokowane w dwóch osobnych budynkach, co dodatkowo rozbijało całość ekspozycji.

Założeniem projektu architektów z pracowni bureau SLA była zmiana tego stanu rzeczy. Dokonali tego poprzez połączenie obu budynków serią półprzeźroczystych tub o prostokątnym przekroju. Przypominają one mosty łączące przeciwległe powierzchnie wystawiennicze. Są one jednak czymś więcej aniżeli tylko zwykłymi korytarzami. To dodatkowa przestrzeń, która staje się elementem doświadczenia gości, gdyż może służyć jako miejsce magazynowania zbiorów. Takie rozwiązanie zapewnia Narodowemu Muzeum Szklarstwa status pierwszej w Holandii placówki, w której odwiedzający mają dostęp do całości zgromadzonych eksponatów.

Takie zespolenie ze sobą dwóch odrębnych budynków, należy uznać za bardzo proste i ciekawe rozwiązanie, jakże odmienne od standardowych plomb. Jest ono przykładem także i tego, co holenderskie budownictwo udowadniało już nie raz: że nowoczesna architektura może doskonale współgrać z zabytkiem, rozszerzając jego funkcje i adaptując do współczesnych wymagań.